PSV, swingende zakelijkheid krijgt en geeft vertrouwen.

Column van Peter van der Stoep voor Voetbal Centraal:

We schrijven de zesde december in het jaar tweeduizend negen. Daar zit ik dan. Om precies half elf in de ochtend zit de schrijver van deze column in zijn huisje, diep in Paramaribo, klaar voor de zoveelste voetbalwedstrijd uit Nederland, die hij live kan volgen op de Surinaamse televisie. Langzaam vliegen mijn gedachtes weg uit Suriname, weg uit Zuid Amerika. Weg van deze rare voetbalwereld. Een visioen. Een betrouwbare doelman, met een uitstekende verdediging. Een sterk middenveld, dat niet alleen rust op één of twee spelers en aanvallers, die gegarandeerd een doelpuntje maken. Is dit toekomstbeeld een droom, of is het duidelijke werkelijkheid? Vorig seizoen, zat ik mij hier in de tropen te verbazen, hoe één van de drie topclubs zich liet vernederen tot een stelletje boerenpummels die alleen goed genoeg waren om het hooi van het land te halen. Dit jaar is het anders. PSV, de trots van het zuiden, swingt weer. Het is toch een raar verschijnsel. Zet een rustige trainer, met een duidelijke visie neer en het team met louter voetbalkwaliteiten krijgt vertrouwen in een goede afloop.

Neem nu doelman Isaksson. De Zweed werd vorig jaar verguist. Uitgelachen. Zijn slungelige uitstraling gaf reden tot hoongelach. Uitgelachen door zijn eigen supporters. Dit jaar krijgt hij het vertrouwen van Rutten en zie, tot nu toe, heeft hij heel weinig ballen doorgelaten. Toch een belangrijke kwaliteit van een doelman. Of niet soms? Voor deze Zweedse rots in de branding, zien we een verdediging met twee backs, die niet meer weg te denken zijn bij de lampies, de trotse bijnaam van de spelers uit Eindhoven. Vooral voor Erik Pieters is dat echt een overwinning, want vorig jaar kwam hij maar zelden voor op het wedstrijdformulier. Net als de Mexicaanse tijger ‘Maza’, moest hij vorig jaar vaak vanaf de tribune zijn medespelers toejuichen. Ook voor Salcido, centraal in de verdediging is dit seizoen een enorm pluspunt. Vorig seizoen wilde hij nog weg. Dit jaar wil hij blijven, bij de ploeg, die kans maakt op de zoveelste titel. En geef hem eens ongelijk.

Het middenveld van PSV is de kracht, de motor van de Eindhovense beulen. Wat een weelde. Zoveel goede middenvelders. Rutten moet zich als kind in een snoepwinkel wanen. Boven alle spelers reikt natuurlijk Ibrahim Afellay. De speler van internationale allure, die dit jaar tot mijn verrassing aanvoerder is, voor de uitwedstrijd tegen RKC Waalwijk geschorst, bewijst keer op keer, dat ook een speler uit de eigen jeugd van PSV, duidelijk door kan groeien, tot een weergaloze balvirtuoos. Toch werd gisteren in het pittoreske Waalwijkse Mandemakers Stadion duidelijk, dat PSV ook zonder Afellay een sterk middenveld bezit. Hierbij moet wel de zwakte van de tegenstander niet vergeten worden. Maar ach, je gaat altijd uit van je eigen kracht hé? Neem nou de Hongaarse baldribbelaar, waar menig columnschrijver zijn naam maar moeilijk kan verwoorden. Maar goed, als Real Madrid hem wil hebben, dan gaat het niet om zijn naam. Hij laat zijn voetbalkwaliteiten wel spreken.

Naast de sluitpost van PSV is er nog een andere Zweedse Hooglander neergedaald in Eindhoven. Toivonen dartelt. Toivonen zwoegt. Toivonen werkt, maar blijft een welkome aanvulling voor de topclub uit het zuiden. En dan de aanval. Lazovic, huilebalk in hart en nieren, is wat mijn betreft de verrassing van het seizoen. Tot mijn verbazing merk ik elke wedstrijd weer, dat hij wel degelijk goed kan voetballen. Net als het Braziliaanse wonderkind Jonathan Reis. Niet te geloven, dat PSV deze speler uit mijn buurland (ik woon immers in Suriname) heeft weggetrokken en hem een voetbalhuis gegeven heeft. Hebben alle andere topclubs zitten slapen? Met Reis voorin, lijkt PSV weer wat sambavoetbal in de gelederen te hebben. Ja, precies, ik schrijf lijkt. Want net als Rutten, denk ik ook dat Reis nog veel moet leren. Rutten koestert goed deze groeibriljant en laat hem het vertrouwen voelen, die een trainer graag wil geven aan zijn spelers.

En daar hebben we gelijk het hoofdbestanddeel van deze column te pakken. Vertrouwen. Het lijkt zo simpel. Toch is vertrouwen eigenlijk altijd de basis van een titel. Nee, niet voetbalkwaliteit, maar vertrouwen. Vaak wordt het voetbal van PSV vergeleken met apathisch voetbal. Zakelijk en lelijk voetbal. Ik zie echter hier in Zuid Amerika, ver weg van het koude kikkerlandje, een ploeg, dat elke week groter groeit. Een ploeg, waarvan steeds meer wedstrijden op de Surinaamse televisie te bewonderen is. Een ploeg, die tot nu toe, alleen met FC Twente strijdt om de nationale voetbaltitel in Nederland. Dan doet het er gewoon niet toe, als de winst vaak met minimaal verschil wordt binnengehaald. Met het vertrouwen, dat PSV steeds meer genereert, komt het swingende voetbal gecombineerd met zakelijkheid ook weer terug. Een ideale combinatie voor een nieuwe titel. Van duizenden kilometers afstand zie ik die derde ster op het shirt, steeds meer dichterbij komen. Ja, ook het vertrouwen bij mij groeit. Geef mij eens ongelijk.

Lees ook:‘Overwinteren kan nog best’ Echt?
Lees ook:Dante: We móeten van PSV winnen
Lees ook:PSV rouwt om sterfgevallen
Lees ook:Willems nog veel langer uitgeschakeld
Lees ook:PSV schrikt te laat wakker

1 Reacties // Reageer

One thought on “PSV, swingende zakelijkheid krijgt en geeft vertrouwen.

  1. Ron

    “Vorig seizoen, zat ik mij hier in de tropen te verbazen, hoe één van de drie topclubs zich liet vernederen tot een stelletje boerenpummels die alleen goed genoeg waren om het hooi van het land te halen”
    Nou nou, nu winnen ze en dan zijn het boeren? Wat roepen jullie zelf van de tribunes?

      /   Reply  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>